Wordpress Start

Byłem zły. Miałem dużo pracy i wszystko rozplanowane. Niespodziewanie, szef mi powiedział, że praca którą miałem wykonać za kilka tygodni, mam zrobić w tydzień. Jeszcze mi wmawiał, że tak właśnie się umawialiśmy! Powiedziałem koledze, o tym przyśpieszeniu i że nie wiem już jak to wcisnę. Odpowiedział z entuzjazmem:

• Ojej! Zobacz, a ja miałem ostatnio zupełnie odwrotną sytuację! Myślałem, że mam coś oddać w tym tygodniu, a okazało się, że mogę za trzy!
• Yhy…. – mruknąłem niezbyt zadowolony (króliki czasem też mruczą)
• No widzisz…. – zmieszał się mój kolega – no, jest harmonia na tym świecie.

W tym momencie miałem po końce wąsów harmonii na świecie. Wcale mi na niej nie zależało. Jednak zastanowiłem się – dlaczego jednym ludziom przydarzają się pewne rzeczy a innym nie?

Wędrowałem do różnych ludzi, różnych zawodów i dostawałem różne odpowiedzi. Ale jedna mnie wyjątkowo poruszyła. Trafiłem do fizyka, sympatyczny z twarzy, siwe loki na głowie, z resztą możecie sami zobaczyć http://www.its.caltech.edu/~len/. To ten sympatyczny człowiek zaczął mi opowiadać o roli, jaką w naszym życiu odgrywa przypadek. Jestem statecznym królikem, ojcem dużej (bardzo dużej) gromadki dzieci i nie lubię myśleć, że to co osiągnąłem zawdzięczam przypadkowi.

Mlodinow, nie chciał mnie do tego przekonywać, podkreślał, że związkiem między tym co robimy a tym co osiągamy nie jest losowy, ale że „wpływ czynników losowych jest równie ważny co nasze przymioty i działania”.

Przytoczył mi ciekawy przykład ze swojej książki. Przykład dotyczył hipotetycznego, wymyślonego eksperymentu. Wyobraźnie sobie, że George Lucas, robi kolejny film z cyklu Gwiezdnych Wojen i nadaje im dwa różne tytuły. Jeden to Gwiezdne Wojny Epizod A, a drugi to Gwiezdne Wojny Epizod B. Przeprowadza identyczne kampanie reklamowe, jednak raz reklama zawiera jeden tytuł, raz drugi. Co się stanie? Czy jeden film, będzie nieznacznie bardziej popularny od drugiego? Czy rozejdzie się fama, że oba są identycznie i wszystko rozłoży się po połowie? Czy będą szły łeb w łeb, a na prowadzeniu raz będzie jeden raz drugi? Mlodinow za pomocą matematyki pokazał mi, że wręcz przeciwnie. „Prawdopodobieństwo, że jeden z filmów będzie prowadził bez przerwy, podczas kolejnych decyzji wszystkich pierwszych 20 000 widzów, jest 88 razy większe niż prawdopodobieństwo, nieustannych zmian w prowadzeniu. Morał płynie stąd nie taki, że filmy niczym się nie różnią, ale taki, że niektóre filmy będą sprzedawać się lepiej od innych nawet wtedy, gdy wszystkie będą identyczne.”

Nie odpowiedziało to dokładnie na moje pytanie, a co smutniejsze – nie rozwiązało problemu z oddaniem pracy, – ale zachęciło do sięgnięcia po całą książkę. Poza tym, naświetliło mi jak nieoceniony lub/i niedoceniony wpływ na nasze życie ma przypadek.

Rachunek prawdopodobieństwa i inne cuda matematyki pokazują, że nieraz ciężko jest znaleźć logikę w pewnych zdarzeniach. Tą logiką może być właśnie matematyczny przypadek i rozkład normalny, który często (nie zawsze!) mu towarzyszy.

Mając tego świadomość, można to jednak mieć bardziej pod kontrolą! „Jeśli chcesz odnieść sukces, musisz podwoić liczbę swoich porażek”. W praktyce oznacza tyle, że robiąc więcej, będzie nas pewnie spotykać więcej i porażek i sukcesów. A w najbardziej praktycznej praktyce, oznacza to chyba tyle … żeby się nie poddawać.

Swoje zrobiłem ja – Królik Konstanty.

Mlodinow L., (2009). Matematyka niepewności.Warszawa: Prószyński i S – ka.

Dlaczego czas w dzieciństwie płynie inaczej? Dlaczego płynie inaczej w zależności od tego co robimy? Czy godzina może wynosić 1,5 godziny albo 40 minut? No bo w końcu ile czasu ma w sobie godzina?

Wewnętrzny zegar zależy od hormonów. Dużą rolę odgrywa dopamina. Kiedy ilość dopaminy jest duża, ma się wrażenie, że czas upływa szybciej. Godziny wtedy szybki mijają. Ale jednocześnie – paradoksalnie – wydaje nam się, że minęło go więcej. Co to dokładnie oznacza?

Kiedy jesteśmy zaangażowani w coś co nam się podoba i nagle się to kończy, jesteśmy zaskoczeni, że czas tak szybko minął. Jednak gdyby ktoś nas zapytał, ile czasu spędziliśmy przy tym zadaniu, podalibyśmy prawdopodobnie większa ilość godzin niż miało to miejsce w rzeczywistości.

Ten mechanizm działa także w druga stronę, czyli czas upływa powoli, a wskazówki na zegarze prawie się nie poruszają.

Mając do przejścia jaką drogę, wpływ na poczucie czasu będzie miało jej urozmaicenie i zagospodarowanie. Przechodząc przez pustynie, odcinek będzie się nam wydawał dłuższy, niż w mieście. Jednak w mieście będziemy mieć poczucie dłużej spędzonego czasu.

Wychodzi na to, że jest różnica w postrzeganiu upływającego czasu oraz czasu który już upłynął! No więc ile jest czasu w czasie? Kto odpowie królikowi Konstantemu? Czy czas jest obiektywny? Czy jest niezależny?

Zastanawialiście się czasem, jak to jest możliwe, że nagle, w sytuacji jakiegoś wypadku, jest się w stanie zrobić kilka rzeczy naraz i zajmuje to przysłowiowy ułamek sekundy? To też kwestia zegara wewnętrznego, który to „zaczyna w pewien sposób zwalniać. Wówczas subiektywna minuta wydłuża się, pozwalając zareagować na bodziec w czasie, który normalnie wydawałby się nam o wiele za krótki”.

JAK?! Jak to jest możliwe?! Nawet jeśli poznaliśmy mechanizm działania, to jak to jest możliwe?! Moja królicza głowa nie może tego pojąć. Jestem w stanie zaakceptować subiektywne poczucie czasu, ale kiedy ktoś jest w wspomnianej sytuacji kryzysowej, to minuta nie tylko subiektywnie się przeciąga, ale jest on w stanie w ciągu niej wykonać działania, których normalnie nie byłby w stanie. Zupełnie tak, jakby czas dla reszty świata, a on jedyny miał szansę się przygotować.

Nie rozumiem tego ja – królik Konstanty. Jeśli jednak fascynuje Was to równie mocno jak mnie – odezwijcie się.

Literatura (warto przeczytać!):  Załoga M., ( 2006) Mózg zmysłami mamiony. Wiedza i życie. Numer specjalny. Czas. 1/2006

Tramwaj. Pełno ludzi. Dziecko płacze. Płacze i płacze. Mama próbuje uspokoić maleństwo, ale to nic nie daje. Ludzie zaczynają się kręcić i krzywić – denerwować.

• Może niech z nim pani coś zrobi?! – wybucha w końcu stojący obok mężczyzna

• A co mam niby zrobić? – warczy zestresowana mama.

• Może niech go pani przewinie?! Albo nakarmi?!

• W jadącym tramwaju?! Poza tym dzieci czasem płaczą bez powodu.

• Zawsze jest jakiś powód! -złości się wszytskowiedzący pasażer.

Byliście kiedyś świadkami takiej sytuacji? Ja rzadko jeżdżę tramwajami, bo królikom nie wolno, ale kiedyś mi się udało. Jako dojrzały królik, ojciec dużej liczby dzieci, co nieco się na nich znam. Wiem, że dzieci faktycznie nieraz płaczą bez powodu. Wiem, że mimo że je się kocha nad futro, to ich płacz denerwuje także samych rodziców.

Zauważyłem jednak, i na tym się nie znałem, że każdy się czuje uprawniony do pouczania matek z dziećmi. „Czy to dziecko nie jest ubrane za grubo/ za cienko? Nie uważa pani, że powinna pani wrócić do pracy/zostać w domu? Z kim pani zostawiła dziecko? Może nie powinna pani tyle jeść? Przytyła pani”. Całe mnóstwo „dobrych rad”. W dobrej wierze – oczywiście, bo przecież dotyczy to dzieci, a to nasz skarb narodowy i każdy chce dla dzieci dobrze. A skoro jest to w dobrej wierze (nawet jeśli jest to wynikiem nerwów, jak sytuacja w tramwaju), to matka powinna to tolerować i słuchać. Mi od samego przysłuchiwania aż futro się zjeżyło (choć nie lubię tego określenia).

Matka i dziecko to nie jest dobro publiczne, żeby każdy mógł i czuł się uprawniony, aby się wtrącać. Poza tym, przekonałem się, że szczęśliwa matka to dobra matka. Pouczana i stresowana i sfrustrowana kobieta, mimo miłości, może nie mieć do swoich dzieci serca.

No i po prostu – kto lubi jak się go tak traktuje? Pytam ja – Konstanty.